Lisette Jonkman

WE HEBBEN EEN HUIS GEKOCHT!

Na bijna een jaar zoeken hebben we eindelijk ons droomplekje gevonden. Vandaag vertel ik je alles over onze zoektocht (en natuurlijk het resultaat)!

Foto: Lysanne Bruinsma

‘We zouden natuurlijk ook een huis kunnen kópen,’ zei Lau toen we in het voorjaar van 2015 vanuit Helmond terug naar Groningen moesten verhuizen. ‘Dan zijn onze maandlasten veel lager.’

Ik had er nog nooit over nagedacht dat dat een optie was. Een huis kopen was iets wat volwassenen deden, en hoewel we nog maar een paar jaar van de dertig verwijderd waren en al jarenlang onze eigen boontjes dopten, vond ik ons nog niet écht volwassen. ‘Eh,’ zei ik. Het idee schoot direct wortel in mijn hoofd. Met iedere verstrijkende seconde werd ik enthousiaster. ‘Dat is eigenlijk best een goed idee!’

Eerst huren

Omdat de tijd drong, besloten we eerst in een huurhuis te gaan wonen en later weer eens te kijken voor een koophuis. We wilden niet gedwongen zijn uit haast compromissen te sluiten. In Groningen vonden we een prachtige benedenwoning in de wijk Helpman, compleet met lekkere tuin voor de konijnen en openslaande deuren in de slaapkamer. Heaven!

In december begon het weer te kriebelen. We zochten stilletjesaan eens wat huizen op op Funda en fantaseerden over waar we wel zouden willen wonen. Het probleem was alleen dat ons eisenlijstje (oké, míjn eisenlijstje) per week verschoof. Omdat we de afgelopen vijf jaar op zoveel verschillende plekken hebben gewoond, heb ik ervaren dat ik heel gelukkig kan zijn in een ouwe sloopboerderij, maar ook in een flat, een hoekhuis met tuin of een benedenwoning (en nog vijf andere soorten huizen).

We wisten wat we níét wilden, maar wat we dan wel wilden was nog best lastig te bepalen. Ik vond het wel fijn dat ik hier de supermarkt om de hoek heb, maar betekende dat dat ik niet verder dan vijfhonderd meter bij een supermarkt vandaan wil wonen? Was een schipperswoning acceptabel, ook al hebben die vaak niet erg veel tuin? (Ik bedoel, kijk hoe schattig ze zijn!) Hoe ver wilden we maximaal van de stad af wonen? En maakte boven of onder Groningen nog uit?

Foto: Lysanne Bruinsma

Bezichtigingen galore

Het duurde een paar maanden voordat we onze prioriteiten op een rijtje hadden. En we deden bezichtgingen.

ZO. VEEL. BEZICHTIGINGEN.

Een vrijstaand huis in een ‘slechte’ wijk van Groningen, maar hé, er zat grond omheen en het was aan het water.

Een benedenwoning in de zeeheldenbuurt waar we bij nader inzien geen klik mee hadden.

Een benedenwoning aan de Friesestraatweg waar we wél een klik mee hadden, maar waar zo’n bidding frenzy op ontstond dat we al snel buiten de boot vielen.

Een benedenwoning aan de Peizerweg die een stapelstructuur had, waardoor de badkamer op de tweede verdieping was en de wc helemaal beneden (o, en hij lag tegen de tabaksfabriek aan).

Een doorzonwoning in Paddepoel, met een serre en overal spiegels (zelfs aan het plafond!).

Een twee-onder-één-kapper in Annen waar ik warme nestgevoelens van kreeg, maar waar Lau al snel zijn veto over uitsprak.

Een hoekhuis met vrij uitzicht in Groningse wijk De Held, waar we niet eens een bod op hoefden uit te brengen omdat er al ‘ver boven de vraagprijs’ was geboden.

Een zielloze nieuwbouwbunker in Hoogkerk waar Lau nog niet dood gevonden wilde worden (in my defence: er waren gewoon echt héél goede foto’s van gemaakt).

Een vrijstaand huis in Gieten dat al sinds 2012 te duur te koop stond en waar nog te veel moest gebeuren voor die prijs.

Een vrijstaand huis in Westerbroek waar we de bezichtiging cancelden omdat het huis vlakbij een lawaaiige scheepswerf bleek te staan (het was al zo verdacht goedkoop).

Een vrijstaande bouwval in Engelbert, waar we op moesten bieden in een online veiling, 5000 euro over onze afgesproken max heen gingen en alsnog overboden werden.

Een huis tussen Harkstede en Groningen in dat eigenlijk aan al onze eisen voldeed, maar wel érg dicht aan de weg stond.

Een nieuwbouwhuis in Meerstad, waar we werden uitgeloot.

Foto: Lysanne Bruinsma

Nooit meer buren

En toen gebeurde het.

We waren op vakantie op Ameland en ik doorliep mijn vaste vlak-na-het-ontwaken-ritueel: Funda checken. Lau lag nog wat te doezelen voordat de zon ons uit bed brandde. ‘Waar de fuck ligt dit?’ vroeg ik aan Lau, wijzend op de plaatsnaam. Ik had verwacht dat het eenzelfde soort plek zou zijn als Usquert of Garsthuizen: ver boven Groningen en dus niet interessant voor ons. Tot mijn verbazing antwoordde Lau: ‘O, da’s vlak bij Vries.’

Vries is waar Lau is opgegroeid.

Vries is een kwartier rijden vanaf Groningen.

Vries is haalbaar.

Met een iets verhoogde hartslag opende ik het tabblad met info. De foto’s waren veelbelovend. Idyllisch plekje, schattig huisje en het allerbeste: Nergens. Buren. Te. Bekennen.

Ik zag mezelf daar al helemaal naar buiten lopen om geconfronteerd te worden met heerlijke stilte, in plaats van het rochelconcert van de buurman, de pompende beats van de overbuurman, de verbouwing van de buren twee huizen verderop, de huilende baby van de schuinbovenbuurvrouw en de krijsende peuter van de andere schuinbovenbuurvrouw. En o, de heerlijkheid: nul mensen die in je tuin kijken.

‘Het heeft geen aansluiting op elektra of riool,’ haalde Lau me uit mijn groeiende hoopvolle droom, over mijn schouder meekijkend.

‘O.’ In mijn hoofd trok ik al een streep door ons nieuwe stulpje.

‘Maar dat moet wel aan te leggen zijn,’ ging hij peinzend verder.

Ik gumde de streep weer uit.

Foto: Lysanne Bruinsma

Het Huis

In de week erop reden we een rondje langs een aantal huizen waar we mogelijk een bezichtiging voor wilden plannen. Op die manier kun je vaak al zeggen of je iets bij het huis voelt of niet. ‘Zullen we voor de grap ook even langs dat ene huis rijden?’ vroeg ik, half verwachtend dat Lau daar geen zin in zou hebben (we waren al een uur aan het rondrijden).

‘Is goed,’ zei hij, dus we sloegen af en reden tussen de bossen en weilanden door, langs het kanaal. En daar was het. Het liefste, mooiste huisje EVER. We zetten de auto stil voor de deur en stapten uit. Om ons heen floten vogeltjes en we hoorden het water in het kanaal gemoedelijk tegen de wal aan klotsen. Een windje stak op en liet de bomen ruisen. De maïs in het veld achter het huis ritselde zachtjes. En verder hoorden we… niets.

‘Wow,’ fluisterde ik.

‘Ja,’ zei Lau verbaasd.

We stapten weer in de auto.

And the rest is history.

 

ONS HUIS

Gisteren, op 25 augustus 2016, de warmste 25 augustus ooit, tekenden we het koopcontract. Toen we fantaseerden over ons eigen huis, hadden we ongeveer dit in ons hoofd, maar dan wel met de kanttekening ‘dat gaat natuurlijk nooit lukken, laten we realistisch blijven’. Goed, Lau woont niet op fietsafstand van zijn werk en ik heb geen supermarkt om de hoek, maar who cares? We wonen op het mooiste plekje ooit. Weilanden om ons heen, zonnebloemen aan de overkant en een kanaal voor de deur.

We hebben enorm veel zin om samen in ons eerste eigen huis te gaan klussen en wonen. Ik kan echt niet wachten! Iedere keer als ik eraan denk, maakt mijn hart een sprongetje. We grijpen ieder excuus aan om er even langs te rijden, hoe vergezocht ook.

‘O, we moeten naar Assen. We gaan wel binnendoor, dan kan ik kijken of ONS HUIS er nog staat.’

‘Even langs mam - o potverdikkie, nu mis ik zomaar de afslag op de A28. Nou ja, dan moet ik maar de afslag Vries nemen. En dan is het natuurlijk onzin als ik niet langs ONS HUIS rijd.’

Dus YES! Het is gelukt. WE HEBBEN EEN HUIS GEKOCHT! EN HET IS HET BESTE HUIS OOIT!

 

Liefs,

Lis

Reacties (17)

Laad vorige reacties
  • In antwoord op: Audrey

    Haha, die klusblogs zullen er vast komen! Nu heb ik er nog zin in ?

  • Christien

    Wat een allerschattigst huisje! Heel veel succes met klussen en heel veel geluk samen in jullie paleisje!

  • MttS

    Hebben de konijnen het al gezien?

  • Gerda

    oh wat een geweldig plekje!! zoiets zou ik ook heel graag willen!!!
    Heel veel geluk in jullie nieuwe huis!!

  • Marleen

    Van harte gefeliciteerd!? ?

  • Wauw, wat ziet er dat een leuk huisje uit! En heerlijk om 's morgens wakker te worden met volledige stilte om je heen. Ik kan daar ook zo van genieten. Een heel dikke proficiat met jullie nieuwe huisje en geniet van elk onderdeel van het proces. Groetjes!

  • Gretha Smit- de Jong

    wat een aller schattigst huisje zeg. echt een lis-lau-met konijnen-huisje .....Geniet van het klussen meissie.
    Enne proficiat

  • Hahaha! Toch maar de plaatsnaam verwijderd? Gisteren stond hij er nog :D

    Gefeliciteerd met jullie huisje. Mooi!

  • In antwoord op: Tamara

    Jaaa ik bedacht ineens dat er echt 5 huizen in dat dorp staan dus dat het dan wel erg makkelijk vindbaar was ? Dank je! Erg veel zin in ?

  • Anja Postma

    Wat supertof!!! Gefeliciteerd met de eerste stap der volwassen worden! :P

Laat je reactie achter

0

Mijn boeken

 

Follow on Bloglovin

Twitter

Lis1988 Soms zit het mee, soms zit het tegen, en soms ontdek je nadat het beton van de badkamervloer is gestort dat de douchegoot verkeerd om zit.
7hreplyretweetfavorite
Lis1988 RT @Jasper_deVries: Een interview met Lisette Jonkman. Dat leverde een heerlijk verhaal op over onzekerheid, konijnen en poep. Ja, echt. ht…
15hreplyretweetfavorite
Lis1988 Maar als je nog iets langer wacht sta je straks je lenzen te poetsen en probeer je je tanden uit te doen, dus LIS GA NAAR BED

Instagram

Facebook

 

Recente reacties

Marijke Voorhorst
Dank je dat je dit boek geschreven hebt. Het heeft me doen beseffen dat mijn schrijf-ontwijkende ged...