Over Verslingerd, boek 4 en (jawel) boek 5!

LisetteJonkman1988BlogLeave a Comment

Precies twee weken geleden lag Verslingerd voor het eerst in de winkel. Sindsdien is het voor mij een beetje gekkenhuis geweest. Er is van alles bij in geschoten, zoals het plaatsen van mijn terugblik van mei én natuurlijk een update over hoe ik mijn eigen boekpresentatie heb beleefd. Daarom praat ik jullie bij dezen nog even bij over alles. O, en ik blik alvast vooruit naar alle tofheid die er nog aan zit te komen!

 

Precies twee weken geleden lag Verslingerd voor het eerst in de winkel. Sindsdien is het voor mij een beetje gekkenhuis geweest. Er is van alles bij in geschoten, zoals het plaatsen van mijn terugblik van mei én natuurlijk een update over hoe ik mijn eigen boekpresentatie heb beleefd. Daarom praat ik jullie bij dezen nog even bij over alles. O, en ik blik alvast vooruit naar alle tofheid die er nog aan zit te komen!

Met Tedje en Danique van Adorable Books – zó’n leuke dag was het.

Boekpresentatie Verslingerd

De boekpresentatie van Verslingerd was echt de leukste dag van mijn jaar tot nu toe. En mijn jaar is al zo leuk, dus 31 mei had heel veel concurrentie. Lau en ik waren zowaar op tijd op de campus, waar ik vóór de echte lancering van Verslingerd eerst een supervette campustour ging maken met een heleboel bloggers… op segways! Gelukkig was het súpermooi weer, dat maakte de hele tour nog leuker.

 

Segway-superhelden

Kijk ons nou braaf staan te luisteren naar de segwaymannen! We kregen een korte uitleg met do’s (voeten plat en met je hele gewicht naar voren of naar achteren leunen) en don’ts (overmoedig raken). Daarna mochten we proberen of we er een beetje aanleg voor hadden.

Ik had verwacht dat ik binnen een halve minuut van dichtbij kennis zou maken met de straatstenen, maar wonder boven wonder was segwayen helemaal niet moeilijk! Zoals instructeur Mike al zei: ‘Het is net zo makkelijk als fietsen, alleen kost het je veel minder lang om het te leren.’ Het was echt heel makkelijk. Zodra de beginnersangst weggeëbd was, sjeesde iedereen al snel heen en weer over de parkeerplaats. Tijd voor het echte werk! Met ons groepje gingen we op weg. Op een weg die vol segwayhindernissen bleek te staan, reden we langs de Cubicus, waar Lucy college heeft, het park, Calslaan 13 (die ik voor de Verkikkerd-reeks heb omgedoopt tot ‘Het Fort’) en alle verschillende soorten studentenwoningen die de campus rijk is.

 

Grote oeps…

Ik heb alleen één heel stom iets gedaan… Oké, niet lachen. Van tevoren leek het me superleuk om de bloggers ook een kijkje te gunnen in de Drakenkelder, waar spelletjesvereniging Fanaat gevestigd is. Alleen is Fanaat niet open op zaterdagen, want dan zit het grootste deel van de campusbewoners thuis-thuis, bij hun ouders. Vandaar dat ik een heleboel mailtjes wisselde met Tim, die uiteindelijk toestemde om zaterdag tijdens de tour aanwezig te zijn om speciaal voor ons de vereniging open te houden. Alle bloggers die dit lezen, denken nu: ‘Hè, maar we zijn nooit bij Fanaat langs geweest tijdens de tour!’ Dat klopt. Er ging namelijk iets fout, waardoor ik helemaal van de leg raakte. Eén van de bloggers moest op een smal paadje uitwijken voor fietsers en ging daardoor nogal onzacht de bosjes in. Nadat alles weer soort-van-in-orde was, stapten we weer op ‘onze’ segways. Ik was opgelucht en dacht: ‘Goed, nu gaan we gewoon langzaam weer terug.’ En daarbij vergat ik straal dat er in de Drakenkelder iemand op ons zat te wachten, die zich inmiddels begon af te vragen of we nog wel zouden komen opdagen.

Wat erg, hè? Zodra het mijn toch al overborrelende hoofd binnenschoot, stormde ik de trappen van de steeds voller wordende Vestingbar af, trok ik de twee boeken uit de auto die ik voor Tim had meegenomen en rende ik naar de Bastille. Tim was geloof ik eerder opgelucht dat er niets ernstigs was gebeurd dan boos, waardoor ik me natuurlijk nog schuldiger ging voelen, haha. Nu ik dit tik heb ik weer een rood hoofd van schaamte. Dus nogmaals, uit de grond van mijn hart: SORRY TIM! (En sorry bloggers, dat we zo’n gaaf onderdeel van de tour overgeslagen hebben.)


Gekke bekken trekken. Dat kunnen Hedda en ik wel.

 

Dikke chocoladeprinses

Ik hoef inmiddels niet meer te zeggen dat speechen niet echt mijn specialiteit is, hè? Nee, dat dacht ik al. Zo kwam het dat ik heel netjes begon te vertellen wat ik had voorbereid (namelijk dat ik nooit had durven dromen dat ik nu hier op dit podium mijn DERDE BOEK zou staan te presenteren, en al helemaal niet toen ik in november 2010 Glazuur schreef), maar dat ik al snel een uitstapje maakte (‘Eigenlijk is het net een sprookje. En dan ben ik een prinses. Alleen heb ik geen maat 34. Maar dat is helemaal niet erg, want chocola is gewoon heel erg lekker.’ Dude, wait, whut?). Gelukkig werd het vanaf dat punt beter, met als hoogtepunt de speech van Lysanne. Zij had wél heel netjes opgeschreven wat ze wilde zeggen en het verliep allemaal vrij soepeltjes, tot op het punt waarop ik de microfoon weer overnam en zei: ‘Nu is het boek dus opgedragen aan Lysanne, en voorin staat een inside joke van ons. En je zult je wel afvragen wat dat betekent…’

En toen bedacht ik dat het: 1) heel flauw was, 2) best een vies grapje was en 3) mijn opa en oma in het publiek zaten. Dus eindigde ik mijn toespraak met de anticlimax der anticlimaxen: ‘Maar eh, eigenlijk is het helemaal geen leuk grapje als ik het nu ga vertellen. Dus, eh, dat.’

Aan mijn lichaamstaal te zien vertel ik hier over… een gehandicapte zeester?

 

Signeren

Gelukkig kon ik toen achter mijn tafeltje gaan zitten en iedereens boeken vol gaan kladderen. Daar ben ik veel beter in dan spreken voor een groep. Tijdens de presentatie van Verkikkerd stond er een rij van mijn tafel tot ergens halverwege het Gardameer, omdat ik in iedereens boek per se een heel verhaal wilde neerkalken. Om mezelf (en de mensen in de rij) daarvoor te behoeden, had ik een dikke zwarte stift meegenomen. Helaas hield die het maar tot halverwege de signeersessie vol, maar gelukkig had ik mijn vierkleurenpen nog bij me. Yay! Er waren zoveel mensen van heinde en verre gekomen. Ik voelde me heel erg vereerd dat er zoveel mensen een bezoekje kwamen brengen aan de presentatie. Echt heel gaaf! Ook nog een speciaal bedankje voor Marieke en de tofferds van de Vestingbar, die iedereen de hele middag van eten en drinken hebben voorzien.

Af en toe vroeg iemand of ik al moe was, maar ik vond het signeren (zoals altijd) een superleuk onderdeel van de boekpresentatie! 

 

Wat de bloggers zeggen

Voor meer foto’s van de dag en de belevenissen van andere mensen, lees je deze verslagen:

Adorable Books:


Wat ik heb geleerd: mensen die elkaar drie zoenen geven zien er nooit goed uit op foto’s. Zo ziet het er hier uit alsof Lysanne en ik een wel héél intiem momentje delen. *start pornomuziekje*

 

Chicklit.nl:

Segways, de Vestingbar en signeren: jup, dat is een goede samenvatting van de dag!

 

Books & Kisses:

Deze foto vind ik echt heel goed gelukt! Geen driedubbele onderkin, geen gekke bek en ik zie er nog uit alsof ik mijn speech heb voorbereid ook.

 

StoryHunters:

En hier doen Lys en ik een robotdansje.

 

BookTraveler:

Op de foto met WatermeLilian (zie Lilians shirt voor uitleg) (en sorry dat ik je naam steeds Engels blijf uitspreken. Het is Liliejan, niet Lillijjun).

 

Zon en Maan:

Emmy (die speciaal haar toffe My Little Pony-shirt droeg) maakte deze foto waarop Hedda en ik allebei normaal doen. Ook best een zeldzaamheid.

 

CravingPages:

 Katja was door mijn schuld een héél klein beetje verbrand. Volgende keer iets minder zon? 😉

 

Gekkenhuis

Op 31 mei was dus de boekpresentatie van boek 3, maar vijf dagen later was het alweer tijd om de eerste versie van mijn vierde boek in te leveren bij mijn uitgeverij! Boek 4 is, zoals ik al eerder heb verklapt, een boek over schrijven. Het verschijnt dit najaar en staat vol schrijftips, weetjes en gekke opdrachten. Ik had dit boek heel rommelig geschreven, totaal niet op volgorde – op zich kon dat, omdat het allemaal losse hoofdstukjes zijn, maar het maakte het op het eind wel lastig om te controleren of ik echt alles had. Om het toch nog op tijd af te krijgen heb ik een marathon gehouden: in de laatste vier dagen bestond mijn dagelijkse ritme vooral uit schrijven. En schrijven. En schuiven. En meer schrijven. Douchen stond niet op het programma, slapen was iets waarvan ik dacht: ‘Ach, dat haal ik dit weekend wel weer in’, en eten moest natuurlijk wel, maar ik had er eigenlijk niet zoveel tijd voor.

Nadat ik mijn manuscript had ingeleverd heb ik eerst héél lang onder de douche gestaan, waarna ik deze hysterisch blije foto maakte:

Uiteindelijk heeft deze marathon zijn vruchten afgeworpen, waarna ik een heel schrijfvrij weekend had. Ik heb het hele weekend gelezen en het gekke was: terwijl ik de afgelopen maanden altijd het gevoel had van ‘ik moet eigenlijk schrijven, maar ik wil nog even lezen’ als ik aan het lezen was, had ik nu tijdens het lezen het gevoel ‘ik wil eigenlijk schrijven, maar ik moet lezen want ik moet ontspannen’. Rare mensen, die schrijvers.

Ondertussen stroomden de positieve recensies binnen voor Verslingerd. Jongens, jullie maken me allemaal zo blij! Op de pagina van Verslingerd probeer ik het allemaal een beetje bij te houden, dus neem rustig een kijkje. Ook op GoodReads scoort Verslingerd hoog, wat ik echt superawesome vind! Schroom vooral niet om ergens een recensie achter te laten met jouw mening over mijn boek (of over de vorige twee, dat mag natuurlijk nog altijd).

 

Plotten voor boek 5

En net als je denkt dat het niet gekker kan dan twee boeken in één jaar: ahum. Bekentenis. Ik ben alvast aan het plotten geslagen voor mijn vijfde boek. Ik krijg van héél veel mensen de vraag (of eigenlijk ‘de smeekbede’ – ik hou zoveel van jullie!) of het een vervolg in de Verkikkerd-reeks wordt. Daar kan ik nog geen antwoord op geven, want ik wil jullie geen verkeerde informatie geven. Maar ik beloof voor het eind van juni een update met in ieder geval een tipje van de sluier over boek nummer 5. Volgende week ga ik er met mijn uitgever over praten. Even voor de duidelijkheid: we hebben het nu dus over een roman die pas in het voorjaar of de zomer van 2015 uit gaat komen – het staat allemaal nog in de kinderschoenen. Dus ga rustig achteroverleunen en lees tussendoor nog een ander boek. Of zeventig. Je hebt er de tijd voor 😉

 

Zo, ik hoop dat ik jullie met deze megalange update weer helemaal op de hoogte heb gebracht van mijn hectische afgelopen twee weken.

Geniet van het mooie weer en tot snel!

 

Liefs,

Lis